معنای توحیـــــــــــــــــــــــــــــد

"شهید" به مرده نمی گویند

tauheed — Wed, 11 Nov 2009 16:51:17 GMT

سلامى دوباره به دوستان باوفا

اصطلاح " شهيد " را ابتدا بايستى تصحيح كنيم كه مترادف با " كشته شده در راه خدا " نيست.

ما آنقدر به كشته شده ى راه خدا لفظ " شهيد " اطلاق مى كنيم كه براى دوستان مشتبه شده كه شايد همين " كشته شده راه خدا " هميشه " شاهد " است!

حقيقت اين است كه شهيد يا شاهد در قرآن به كسى اطلاق مى شود كه در حال ديدن باشد و كاملاً مورد اعتماد و حكميت قرار مى گیرد.

بمانند روز قیامت که پیامبران را خداوند در برابر ملتهایشان مورد سؤال و استفسار قرار مى فرمايد تا ضلالتهاى ملتها و افتراءاتشان بر فرستادگان الهی و دیگر ملتها برملا شود.

نمونه اش در سوره ی المائدة به عيان و روشن بيان شده است:

يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ مَاذَا أُجِبْتُمْ قَالُوا لَا عِلْمَ لَنَا إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ

روزيكه الله فرستادگانش را یک جا جمع حاضر می نماید پس می فرماید: بعد از شما چه کردند؟ گویند: اطلاعی نداریم فقط براستی که تو آگاهترین به نهفته هایی.

و همچنین الله تعالی به ما خبر داده است:

فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ "پس يقيناً کسانی را كه بسویشان ( پیامبران )فرستاده بودیم مورد سؤال قرار مى دهيم و يقيناً پيامبران را هم می پرسیم

و الله تعالی فرماید:

فَوَرَبِّك لَنَسْأَلَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ.

قسم به پروردگارت که همگان مورد بازخواست قرار خواهیم داد از دستاوردهایشان که انجام می دادند.

پس پیامبران روز قیامت بر امتهایشان شاهد یا شهید خواهند بود تا علیه آنان شهادت حق دهند .

و این آیات مبارکه ی سوره المائدة اثبات بر اين است كه نه تنها رسولان خداوند بلكه احدى بعد از مرگش چیزی از دنیای اهل زمین نمی داند.

ای کاش اواخر سوره ی المائده را همه ى دوستان مراجعه و مطالعه مى كردند كه چه زیبا خبر از " بی خبری " عیسی علیه السلام می دهد !

پس اگر عیسی زنده بوده یا در آخر به زمین بازگشته بود چرا اینقدر با تعجب به خداوند در روز قیامت خواهد گفت:

وَإِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَأَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ

قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍّ

إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلَا أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ إِنَّك أَنْتَ عَلَّام الْغُيُوب
چقدر با تعجب عیسی نبی الله علیه السلام به خداوند می گوید:

منزهی تو! در توان من نیست و شایسته نیست که چیزی بگویم که حقش ندارم !

اگر گفته بودم حتما خودت اطلاع می یافتی تو از نهفته ی درون من آگاهی داری درحالیکه من چیزی از نهفته ی خاص تو نمی دانم فقط تویی که بر نهفته ها آگاهی کامل و مطلق داری.

این آیه را که ادامه ی سخن پروردگار است مطالعه فرمایید:

مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا مَا أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ

وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ

اين يك صحنه از روز حساب است كه رسولان خدايى عليه اقوام مدعى تبعيتشان شهادت مى دهند.

عيسى در اين صحنه ى مستقبلى مى گوید: ... و بر آنان تا وقتی که درمیانشان بودم " شهید " بودم پس آنگاه که مرا میراندی خودت بر آنان رقابت مطلق داشتی و بر همه چیز " شهید "ی.

شهادت یا شهید بودن یعنی نظاره کردن و اطلاع بر اساس نظارت مستقیم.

این حالت برای پیامبران در وقت زندگی و حیاتشان صدق می کند اما بعد از مرگ دیگر هرگز " شهید " نیستند تا روز حساب که خداوند همه را با زندگی دوباره ، نظاره گر و بر امور خفی مطلع می نماید و پیامبران مبهوت و تسبیح کنان از امتهایشان اعلام بیزاری خواهند کرد.

این مثال زیبا بلاشک بدون استثنا شامل رسول الله محمد علیه السلام هم می شود و هیچ دلیلی بر مختلف بودن حالت دیگری برای پیامبرمان نیست و الا ذکر میشد.

چنانچه خداوند در یک آیه ی محکم و تهدیدآمیز دیگری شدید و صریح خطاب به نصارا از اراده و اختیار خداوند بر هلاکت عیسی و مادرش مثال آورده و " شریکان " را از خود جدا معرفی فرموده است و اعلام می دارد که الله تعالی قادر است تمامی اهل زمین و آسمانها را هلاک نماید و چز عبودیت شامل احدی نیست.

پس حتی پیامبران را نبایستی مورد تقدیس و غلو قرار داد بلکه بهترین وصف برای آن بزرگواران " بندگان صالح " است که بر بندگی خود افتخار می ورزیدند همانگونه که فرشتگان مقربین بر بندگی خود فخر دارند.

قرآن داخل پرانتز مذهبی!!

tauheed — Tue, 10 Nov 2009 03:03:43 GMT

سلام دوستان

از این بحث تان بسیار استفاده می بریم و حالا هم حیفم می آید بحث شما دو برادر خوش کلام محمد و آصف را بهم زنم و موضوع جدیدی مطرح نمایم.

فقط این موضوع را صرفاً براى ادامه ى اظهار نظراتتان و همچنین ذکر بعضی نکات مهم می نویسم.

آقا محمد شما آیاتی را ذکر می کنید که با پرانتزها و نوشته های بسیار داخل پرانتزهایش می خواهید ما را مجبور به قبول نظرات مذهب گرایانه تان کنید!

ابتدا قبول فرمایید برادر خوب اینهمه پرانتزسازی برای قرآن و کلام الله تعالی ظلمیست به خودتان.

خداوند در آیات مورد ذکرتان خبری از خویشان یا اهل بیت پیامبر به ما ذکر نفرموده است.

چرا دوست دارید عالمی از اعتقادات مذهبی تان را داخل پرانتز کرده و به خداوند نسبت دهید؟

داشتید از شهید و شاهد بودن پیامبر حرف می زدید که زدید به کوچه ی علی چپ!

و برادر آصف هم خیلی خوب برایتان آیات قرآنی آورد که ما امت را هم خداوند در زمره ی شاهدین معرفی فرموده است که معنایش مراقبت مردمان بعد از مرگمان نیست.

این هم عین سخنان برادرگرامی آصف:

((با دلیل مستند بگو که پیامبر هم مرده یا زنده است؟؟؟

بحث شاهد وگواه هم مبحث جدایی است وربطی به زنده ومرده ندارد.

کلّ امت محمد مصطفی صلّی الله علیه وآله وصحبه وسلّم هم «شاهد» هستند !
آیا همه زنده اند ونمی میرند؟

طبق روایت قرآن همه امت مسلمان باید دعا کنند که از زمره شاهدین قرار بگیرند.

آیا خدا وند مردم را به دعای غیرممکن وخواستن چیز باطل امر فرموده است؟؟

رَبَّنَا آمَنَّا بِمَا أَنزَلَتْ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ............

وَإِذَا سَمِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ................................

لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيدًا عَلَيْكُمْ وَتَكُونُوا شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ ...................

آیا این خطاب خداوند که فرموده وتکونوا شهداءعلی الناس به کلّ امت محمد (ص)
نیست؟؟

پس می بینید که صرف اطلاق شهود وشاهد ،باعث جلوگیری از «موت» ومرگ نمی شود.))

شكايت پیامبر نه شفاعت!

tauheed — Tue, 03 Nov 2009 10:05:09 GMT

سلام دوستان

سخن از شفاعت پیامبر روز حساب و کتاب آوردید خیالی که نه تنها حقیقت ندارد بلکه خلاف واقعیت!

پیامبر متأسفانه شكايت دارد نه شفاعت!

شكايت از هجر و ترك قرآن.

تشيع خيال مى كند رسول الله در آن روز خلايق را به خاطر پسرعمو و بروبچه هایش مورد مؤاخذه قرار خواهد داد!

بشنويد بخوانيد تدبر كنيد:

وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا

تبیین نه کتمان!

asif — Sun, 01 Nov 2009 22:19:17 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

خداوند عزوجل درآیه91 سوره انعام چنین می فرماید:

وَمَا قَدَرُواْ اللّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قَالُواْ مَا أَنزَلَ اللّهُ عَلَى بَشَرٍ مِّن شَيْءٍ قُلْ مَنْ أَنزَلَ الْكِتَابَ الَّذِي جَاء بِهِ مُوسَى نُورًا

وَهُدًى لِّلنَّاسِ تَجْعَلُونَهُ قَرَاطِيسَ تُبْدُونَهَا وَتُخْفُونَ كَثِيرًا وَعُلِّمْتُم مَّا لَمْ تَعْلَمُواْ أَنتُمْ وَلاَ آبَاؤُكُمْ قُلِ اللّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ

خدا را چنانكه بايد قدرنشناختند،زمانی که گفتند خداوند برهیچ بشری چیزی نازل نکرده، بگو چه كسى آن كتابى را كه موسى آورده است نازل كرده [همان كتابى كه] براى مردم روشنايى و رهنمود است [و] آن را به صورت طومارها درمى‏آوريد [آنچه را] از آن [مى‏خواهيد] آشكارساخته و بسيارى ازآن را پنهان مى‏كنيد در صورتى كه چيزى كه نه شما مى‏دانستيد و نه پدرانتان [به وسيله آن] به شما آموخته شد بگو خدا [همه را فرستاده] آنگاه بگذار تا در ژرفاى [باطل] خود به بازى [سرگرم] شوند.

دراین آیه شریفه خداوند به توبیخ عده ای ازاهل کتاب می پردازد که پس ازدریافت کتاب خدا،به تکذیب آن می پرداختند وبسیاری ازآیات آن را «پنهان »نموده وفقط آیاتی را که نوشته بودند وخودشان می پسندیدند به دیگران نشان می دادند.
آنها با این عمل مخفی کاریشان،حق خداوند را آن طور که باید،بجا نمی آوردند ،وخداوند برای همین پنهان نمودن آیات کتاب خودش آنهارا توبیخ نموده وسرزنش فرموده است.

ودرآیه دیگر نیز خداوند درهمین رابطه می فرماید:

وَإِذَ أَخَذَ اللّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلاَ تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَرَاء ظُهُورِهِمْ وَاشْتَرَوْاْ بِهِ ثَمَناً قَلِيلاً فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ آل عمران﴿187﴾

و [ياد كن] هنگامى را كه خداوند از كسانى كه به آنان كتاب داده شده پيمان گرفت كه حتما بايد آن را [به وضوح] براى مردم بيان نماييد و كتمانش مكنيد پس آن [عهد] را پشت‏سر خود انداختند و در برابر آن بهايى ناچيز به دست آوردند و چه بد معامله‏اى كردند (187)

همان طور که ازنفس این آیه قرآن نیز پیدااست،عده ای ازاهل کتاب با وجودآنکه پیمان تبیین آیات ازآنان گرفته شده بود،پیمانشان را زیرپاگذاشته ودربرابربهایی اندک ،شروع به مخفی کاری وپنهان نمودن آیات الهی کردند وبااین کارشان عذاب الهی را به جان خریدند.
اولین نکته ای که ازخلال این دوآیه قرآن می شود به آن دست پیداکرد این است که منظورازتبیین آیات الهی وآیات کتب آسمانی،فقط ترجمه وتفسیر آن آیات نیست.بلکه هرجا خداوند سخن ازتبیین آیات می گوید،منظورش اظهار آیاتی ازکتبش است که گاهاً توسط اهل کتاب پیمان شکن،ازانظار مردم مخفی نگاهداشته می شده وآنان بااین مخفی کاری شان،دین الهی را همان گونه که خودشان دوست می داشتند به مردم معرفی می کرده اند.

دومین نکته ای که ازاین آیات میشودپی برد،این است که تبیین آیات الهی،فقط دستورکارپیامبران معصوم نبوده بلکه ازاهل کتاب غیرمعصوم هم،پیمان تبیین آیات گرفته شده بوده است وآنان نیز ملزم به تبیین آیات بوده اند.این درحالی است که خداوند هیچ گاه ،پیمان اشتباه ازکسی نمی گیرد.
پس عصمت لازمه تبیین آیات نیست،حالا این تبیین هرمعنی ای که می خواهد داشته باشد.

درآیه 44سوره نحل ودرادامه بحث عدم کتمان آیات الهی،خداوند خطاب به پیامبرش این طور می فرماید:

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ إِلاَّ رِجَالاً نُّوحِي إِلَيْهِمْ فَاسْأَلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَأَنزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ

و پيش از تو [هم] جز مردانى كه بديشان وحى مى‏كرديم گسيل نداشتيم پس اگر نمى‏دانيد از پژوهندگان كتابهاى آسمانى جويا شويدزيرا آنان را] با دلايل آشكار و نوشته‏ها [فرستاديم] و اين ذکررا به سوى تو فرود آورديم تا براى مردم هرآنچه که برتونازل شده را آشکارکنی باشد که آنان (درآن کتاب) تفکّر کنند.

همان طور که مشاهده شد،اینجاهم بحث ،بحث عدم کتمان آیات الهی توسط پیغمبر وتوصیه وفراخوان عمومی به تفکر وتعمق دراین آیات است.
توصیه به تفکر وتدبر،درآیاتی که ازسوی الله نازل شده وپیامبر،بدون مخفی کاری وکتمان،آنهارا به مردم ابلاغ فرموده،نشانه آن است که عموم مردم می توانند ازاین دریای پرخیر وبرکت،کسب فیض کنند وتوشه برگیرند وراه رسیدن به هدایات الله،برای هیچ کس بسته نیست.
این پیام خالق زمین وآسمانها است که فراخوان تفکر وتدبر درآیات کتاب آسمانی،به همگان داده است،اماخرافه پرستان قرآن گریز،نه تنها این پیام الله را درک نکرده اند،بلکه تمام کوشش وجدّوجهد خودشان را نیز بکار بسته اند تامردم را ازتفکر وتعمق درآیات آسمانی قرآن،بازدارند وبه سوی دریای بی انتهای روایات وخرافه ودروغهای بی سروته،رهنمون شوند.

زمزمه های درون ...

tauheed — Wed, 28 Oct 2009 06:12:17 GMT

اینکه روزی خواهم مرد و دیگر تنها اثر من شاید باقی مانده ی استخوانی من درون خاک باشد ...

اینکه در آن روز " نبودنم " زندگی مردمان همچنان ادامه خواهد یافت ،شلوغی خیابانها، خنده ها ، خرید و فروش بازار ، سروصداى بچه های محله کنار بقاله ی سرکوچه ....

ولى هرکاری کردم دیدم فقط تصور آن لحظه ها را به خود وانمود می کنم !یعنی باور حقیقی اش برایم ممکن نبود چون هنوز " هستم " و چون هنوز " هستم " و نفس کشیدن و صدا و سخن و رفتن و آمدن خودم را می بینم پس باور " نبودن " آسان نیست.ولی بایستی باور کنم که روزی نخواهم بود...

**************************************************

روز پرکاری بود.اولش رفتن به بازار و خرید مستلزمات خود و بروبچه ها و چند تا هدیه که قرار بود برای نوعروس و نوداماد خانواده ببرم بعدش هم آماده کردن بچه ها برای مهمانی و آخرش هم سروقت بایستی به مادر انسولین تزریق کنم.حالا کارم به نیمه رسیده یعنی خریدها الحمدلله تمام شده پس باقی مانده آماده شدن برای مهمانی و کارهای بعد از مهمانی هم عادت همیشگی ام هست یعنی به مادر سری بزنم.

چرا اینقدر خسته ام!؟ مگه چقدر به خودم زحمت دادم ؟ رفتن به بازار که برای من تفریحی بیشتر نبود.

ولی ... نفسم چرا تنگ شده!؟ سنگینی و درد طرف قلب ... !؟ چرا نبضم نامنظم شده؟ یعنی قلبم بد کار می کنه؟ چرا؟؟ من که مشکل قلبی نداشتم!؟ تازه خیلی هم استانداردوار زندگی می کنم و هنوز هم وقتش نیست .... هنوز ...

آرام نشستم بایستی به خودم بباورانم که چیزی نیست! یعنی همه چیز خودش درست میشه مثل دیروز مثل هر روز! و بعد از اینکه بچه ها آماده شدند حتماً بایستی من هم آماده باشم و الا پسرم با شوخی خواهد گفت: ببین مامان! هی میگی ما دیر می کنیم حالا خودت هنوز آماده نیستی!

ولی ... نتوانستم بلند شوم ... سنگینی زیاد و خستگی و صدای نفسم و تعداد نامنظم نبضم شمردنی ... یعنی دارم می میرم!!؟؟ همان " مرگ " که تصورش هم نتوانستم کنم!؟

حالا دیگر وقت تصور کردن نیست وقت دیدن و احساس و یقین ...!

نه ! باید به برادرم که پزشک است خبر دهم که زود به بیمارستان منتقل شوم. ولی مهمانی بهم خواهد خورد ... در همه ی احوال من قادر به رفتن نیستم...

خیلی خواستم به خود تلقین کنم که چیزی نیست ولی نوارقلب و آزمایش نشانه ی دیگری می داد.بایستی در بیمارستان بمانم... کمی آرامتر شدم که با ماندنم تحت مراقبت خواهم بود و دیگر آن درد و نفس تنگی نخواهد بود ولی ... توقع من مثل خیالهای کودکان در بازیهایشان زودگذر بود.دوباره درد و تنگی نفس ولی این بار شدیدتر و شدیدتر ... اینبار حتی قدرت حرف زدن و شکایت هم نداشتم...

سرم گیج رفت چیزی جز صدای سخت و خشن نفسم نمی شنیدم که سردی عجیبی به همراه درد احساس کردم.این یکی برای چه؟!دیگر فرصت فهمیدن و ادراک نبود ...

حتی اذا بلغت الحلقوم ... و أنتم حینئذٍ تنظرون ... اين بود معناى آيه اى كه هميشه خواستم درك كنم!

حالا دیگر بودنم یک خیال شد! یک آرزو ! یک شاید ... !

آن لحظه ها را بیشتر نتوانستم درک کنم چون دیگر برگشتی به این جسد نبود که بوسیله ی مغز و سیستم تحلیلش بتوانم همه چیز را وصف کنم. و هرچیزی قبل از آن در کتابها خوانده بودم چیزی جز اوهام و تصورات نبود چون کسی بعد از رفتنش بازنگشت تا با وصف عقل و احساس خاکی اش بتواند براى مردمان خاكى آن لحظات سخت را توصیف کند!

پس خیالها را رها کنم که دیگر راه و اتصالم به مردمان بسته است.چیزی شباهت به دیدن ولی نه هر دیدنی !دیدنی که خارج از حدود بینایی بود و شنیدنی که ربطی به گوش و شنوایی خاکی نداشت...

این بود قصه ی رفتنم ...

روزهای بعد را ندیدم که مردمان هنوز در خیابانها رفت و آمد داشتند و هنوز بقال سرکوچه به بچه های محله آدامس و بسکویت می فروخت و مدرسه ها پر از بچه ها و مادرها درحال جمع و جور کردن اتاقهای بهم خورده ی بچه ها...

چیزی بهم نخورد! این من بودم که رفتم و بس همین!

قرآن تنها منبع شریعت

tauheed — Tue, 27 Oct 2009 04:08:17 GMT

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

وَأَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتَابِ وَمُهَيْمِنًا عَلَيْهِ فَاحْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللّهُ وَلاَ تَتَّبِعْ أَهْوَاءهُمْ عَمَّا جَاءكَ مِنَ الْحَقِّ لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنكُمْ شِرْعَةً وَمِنْهَاجًا وَلَوْ شَاء اللّهُ لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَكِن لِّيَبْلُوَكُمْ فِي مَآ آتَاكُم فَاسْتَبِقُوا الخَيْرَاتِ إِلَى الله مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ

قران تنها منبع شریعت.

مصدر:وبلاگ تعبد (دعوت به قرآن )

حدود دانستنی های پیامبر

tauheed — Mon, 26 Oct 2009 03:46:17 GMT

سلام بر همه ی دوستان و مخالفان

آرزوی سلامتی همه را دارم.

یاسرآقا نوشت:

"آیا پیامبر در امور مربوط به دین و دینداری و وحی و هدایت مردم "اعلم الناس" بود یا خیر؟"

جوابی روشن: بله آقا .

اما شما به این قانع نیستید و تصور می کنید بایستی خصوصیات و احوال پیامبر استمراریت یابد!

اگر ما وحی قرآنی را قبول کنیم متوجه خواهیم شد پیامبر از خود نه به شریعت افزود و نه اجازه ی آن را داشت.

و اینکه در فقه تشیع اصول و احکامی جدید منسوب به رسول الله به دین و اعتقادات افزوده اند اساسی شرعی ندارد.

اگر قرآن ما را به اطاعت از خدا و رسولش دعوت می کند امریست در چارچوب همین کتاب و الا الآن چگونه به پیامبر دسترسی یابیم تا اطاعتش کنیم؟

عیب بزرگ مذاهب در این است که هرکدام اموری را به پیامبر منسوب می کنند که اساسش سست و وهمیست.فرق صوفیه و تشیع همیشه خود را فرمانبردار " آقابالاسر " یک فردی می بینند که او برگزیده ی خداوند بعد از رسول می خوانندش.

چرا باید هر سخنی که ابتدایش " قال رسول الله " باشد مانند " قرآن " پذیرفته شود؟مگر رشته و ریسمان وحی کوتاه بود که رسول از خودش برایش ریسمانی طولانی تر ببافد؟!

آیا این واقعیت برای همه روشن نشده که وحی یعنی خبر آسمانی که به واسطه ی فرشته بر رسول خدا نازل می شود و در حالات خاصی مانند موسی علیه السلام وحی مستقیم بوده و الا وحی همیشه همان الهاماتیست که بواسطه ی فرشته ی واسطه به رسول نازل می شود و به لسان رسول تلاوت می شود و مؤمنين نيز ملزم به تلاوتش خواهند بود.

قرآن ما همان وحى خداييست كه براى ما تلاوت و حفظ شده است و شريعت نيز مى بايست در همين كتاب مفهوم شود و الا فایده ی حفظ اين كتاب برای چیست؟و چرا کتابهای مکمل قرآن حفظ نشده اند!!؟؟

آیا کتابی که نامفهوم بوده و حاجت مستمر به معصوم دارد ناقص به نظر نمی آید؟و آیا معصوم ناپیدا و غایب این نقص را جبران می کند!؟

اساس دین داری رشته ی اتصال بین خدا و انسان است که بایستی ساده و مورد دسترسی باشد.

در دین مبین اسلام قانونگذار خداوند است نه رسول.بلکه رسول خود اولین تسلیم شده است.در دین روشن اسلام فقط خداوند است که فتوا و قانون صادر می فرماید و ما در آیات محکم قرآنی می بینیم رسول الله جواب تمامی پرسشگران را با وحی قرآنی پاسخ می گوید اگر بیش از این راجع به دین از او پرسش میشد در قرآن ذکرش می آمد چون او ملزم به ابلاغ وحی قرآنیست نه کتمانش.

این آیات را دوباره برای دوستان تکرار می کنم تا دوستان متوجه ی این حقیقت باشند که تعلیم قرآن و بیان آن و جمع آیات و قرآنی بودنش فقط توسط الله تعالی صورت یافته نه صحابه نه علی نه عثمان نه عمر و نه امام زمان ناپیدا!

لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ

فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ

رسولان خدا " أعلم الناس " نبودند

tauheed — Tue, 20 Oct 2009 13:56:17 GMT

یاسر آقا نوشت:"اگر پیامبر اعلم الناس نبوده است پس چرا خداوند او به عنوان " تعلیم دهنده کتاب و حکمت و آنچه مردم نمی دانند " معرفی می کند ؟!!!

" کما ارسلنا فیکم رسولاً منکم یتلو علیکم آیاتنا و یزکیکم و یعلمکم الکتاب و الحکمة و یعلمکم ما لم تکونوا تعلمون "/ بقره، 151

راستی جنابعالی می فرمودید:

چون کلمه " العلم " الف و لام دارد و معرفه است به معنای تمام علوم است ولی من از آیات قرآن برای شما مثال آوردم که " العلم " در قرآن با الف و لام به بسیاری از افراد نسبت داده شده است. آیا باز هم معتقدید که " العلم " به معنای تمام علوم است؟!!!"

قرار بر اين شد بر سر واژه ى " العلم " حرف بزنيم تا شما از تصور اينكه رسولان خدا " أعلم الناس " بودند كمى خارج شويد.

رسول خدا نمى تواند أعلم الناس باشد زيرا براى مثال در علوم " طب " حتماً طبيبان بهتر از او مى دانند و حتى در روايات شما و اهل سنت هم از تداوى رسول الله عليه السلام و طلب علاج از طبيبان سخن نقل شده است.

رسول خدا نمى تواند أعلم الناس باشد زيرا در امور كشاورزى او أعلم نبود و در روايتى او به كشاورزانى كه مشغول پاشیدن بذر ذکر بر درخت خرما بودند می گوید: چه می کنید؟ آنان می گویند ما می خواهیم درخت خرما باردار شود. و رسول خدا می گوید اگر خدا می خواست حاجتی به این کار نیست.آنان درفصل دیگر کار خود را رها می کنند به تصور اینکه رسول خدا بهتر می داند ولی خرمایی عایدشان نشد پس بسویش شکایت کردند و رسول خدا هم برایشان شرح داد منظورش این نبود و آنها به امور خود " اعلم تر " هستند.

رسول خدا در امور فلک هم بهتر نمی داند و الا بسیاری از آیات که در وصف فلک بود شرح می داد. او مکلف به دانستن همه چیز نبود فقط مکلف به ابلاغ آیات خداوند بود تا هر آیه ای در وقت خودش ظاهر شود و نشانه ای از حکمت خداوند باشد و شاهدی باشد که رسول عرب امی اخباری را بیان کرده که نه خود و نه قومش با آن اطلاعی مسبق داشته اند.

رسول خدا اعلم نبود و الا به قومش هواپیماسازی می آموزاند تا ابرقدرت جهان شوند و حاجتی نداشته باشند که آیندگان بروند از شرکتهای روسی و آمریکایی هواپیما خرید کنند و بعضی از آن هواپیماها از بالا بیافتد و مردم بمیرند!!

امااینکه رسول الله علیه السلام مأمور آموزاندن سخنان وحى به ملت بوده ، همان مسؤوليت رسالت است.مسلم است كه همه پیامبر نمی شوند همانطور که همه " پزشک " همه " خلبان " همه " مهندس " نمی شوند.

ابلاغ وحی آسمانی هم تخصصیست که شامل همه نمی شود.پس رسول خدا به مردم می آموزاند که او رسول خداست و آیاتی بواسطه ی فرشته ی وحی براو نازل می شود تا به مردم ابلاغ نماید.

اما اینکه تصور کنید پیامبرخدا حتی امور آینده را هم می دانسته یک وهم ساختگی مذهبیست چون با این وهم می خواهید این خاصیت را استمرار دهید و تصور کنید پسرعموی پیامبر دارای آن خاصیت شد و در تمام اوقات بایستی فردی به نام " امام معصوم " دارای خاصیت آینده دانی باشد!

درآیاتی از قرآن سخن از علوم دریاها و فلک و کهکشانهاست که نه رسول خدا و نه قومش متوجه ی واقعیت علمی اش بودند. این واقعیتها از آیه های استمراریت معجزه بودن قرآن است و ربطی به ساختار شریعت اسلام ندارد که ندانستنش نقص دین داری شود و الا نیاکان ما تصور می کردند زمین پهن و مسطح است!

و اينكه در آيات قرآن واژه ی " العلم " ظاهر شده است در رابطه به موضوع مربوط به آیه معنا می یابد.برای مثال اهل کتاب که مبلغ کتاب آسمانی بودند آیات را کتمان یا تبدیل می کردند و این عملشان مورد نکوهش شده است زیرا علم معلوم خدایی را آشکار نکردند. طالوت شاه با وصف دارایی " العلم و الجسم " معرفی شده است یعنی توانمندی او در حکومت.

در این آیه صریح بیان شده که رسول خدا نه اطلاعی از کتب آسمانی و نه اطلاعی از ایمان بدان داشته است و فقط صرفا بواسطه ی دریافت " وحی قرآنی " تعلیم داده شده است:

...ماكنت تدري ماالكتاب ولا الإيمان ولكن جعلناه نورا نهدي به من نشاء من عبادنا{الشّورى:52}

... چیزی از کتاب آسمانی نمی دانستی و نه از این ایمان ولی او ( فرشته ی وحی ) را نوری قرار گرداندیم که بواسطه اش بندگان مورد نظرخود را هدایت می کنیم.

ادامه ان شاءالله در موضوع بعدى ( تا خسته نشويم! )

پرتگاه مذهب گرایی !

tauheed — Mon, 19 Oct 2009 05:58:17 GMT

سلام دوستان

از غیبت های طولانی اجتناب ناپذیر متأسفم ولی راهی نیست جز قبول و رضایت به اندک وقت خود برای ادامه ی بحثی که ارزش اینهمه اتلاف وقت نداشت و آنهم " حدیث " و قیل و قال مذهب گرایان!

یاسر آقا نوشت:
"" البته منتظر بودم شما عقاید ساختگی مثل " دست بستن در نماز " و اعتقاد به
" عدالت و قداست همه صحابه از جمله خالد بن ولید و معاویه " را هم با قرآن مقایسه می کردید و ثابت می کردید که چقدر با قرآن سازگار است !!!""

جواب:بارها و بارها تذکر داده شده که " دست بستن " و نبستن موجب صحت و عدم صحت نماز نیست بلکه صحت نماز در ادای ارکان اصلی آن ( قیام, رکوع , سجود و ذکر خدای یکتا با خشوع ) است و بهتراست یکی از امور غیرصحیح را ذکر کنم تا ببینید چقدر اساس و روح نماز توسط خیلی از مذهب گرایان تابع و مقلدین مراجع مذهبی ( شیعه و سنی ) نقض و نابود می شود و امثال شما به شکل دست در قیام نماز گیرداده اید که چیزی جز نوعی احترام و وقار نیست و حتی انسانها هم ایستادن در برابر بزرگتر را می شناسند که گاهی با وقار و احترام دست را روی دست می گذارند و این نوع ایستادن را در برابر مقام معظم رهبری تان بسیار مشاهده می کنیم!!!

اشتباه معروف در نماز شماها و بسیاری از اهل سنت ، گفتن " السلام علیک ایهاالنبی " در نماز است .زیرا در نماز ما خدا را سجده و رکوع و ذکر می گوییم و خطاب ما بسوی اوست ( وأقم الصلاة لذکری ) نه رسول الله علیه السلام .

در مورد صحابه هم همانگونه که درمورد علی و بچه هایش فکر می کنیم و هیچکدامشان را تقدیس نمی کنیم بلکه احترام واجب به همه ی مسلمین قائل هستيم بدون اينكه خود را مسؤول اعمال يا بار گناه یا صواب دیگران دانیم.

چه صحابه ،چه ما ، هرکس بارکش بار خودش است و کسی را معصوم نمی شناسیم که برایش جشن معصومیت به پا کنیم و حتی اگر اجلال و تعریفی شود از باب پندآموزیست و عبرت نه مقدس آفرینی.

تشيع كه شديدترين شكل مذهب گرایی را عرضه می دارد حاضر به قبول واقعیتهای حاکم بر خود نیز نیست.قرنهاست اثری از معصوم در حیاتشان نیست و جز حاکمیت نامعصومان مراجع چیزی ندارند و عبودیت و اسارت خود را به شکلی شدید نثار مراجع می کنند تا جاییکه آنان را مسؤول مال خود مى شناسند و درك اينكه حتى انفاق و صدقه و زكات شأن فردى هر مسلمان است را هم از خود دور ساخته اند.

حال براى ما از فردى به نام على بن ابي طالب " بتي " مقدس ساخته اند حال آنكه او حتى در صورت بودنش جز فردى مسلمان نيست و واجبات او التزام به همان شريعتيست كه بر عموم مسلمين شناسانده شده و اگر او سخنی یا امری داشت که نامفهوم و خارج از شناخت معروف شرعی بود بر مردم الزامی نیست که آن را پذیرفته و مهر اطاعت بر هر امری زنند.

تشیع تصور می کند امام فردیست که درک و فهمش از شریعت فوق دیگر مردمان است . این نوع دیدگاه نشاندهنده ی این است که مفهوم " دین " برای اهل تشیع مفهومی مختلف است.

دین در واقع انسانی به واقعیتهای قابل فهم مردم که راه اصلاح مردمان را جلوه می دهد گفته می شود.

اما در دیدگاه اهل تشیع " دین " یک سری پیچیدگیها و اسراریست که قرار نیست کسی آنها را درک کند بلکه اطاعت و تقلید اساس دینداری در تشیع است.برای همین امام معصوم و غایب بایستی پذیرفته شود حتی اگر وجودش عجیب و غیرقابل درک باشد و شاهدی هم برای آن نباشد!قرآن هم قرار نیست فهمیده شود زیرا همینکه امام معصوم آن را خوب فهمیده کافیست و تنها اطاعت همان امام معصوم که همه چیز دان است کافیست!

چقدر برادر آصف خوب و صبورانه این بحث نالایق حدیث " مدینة العلم " را دنباله كردند و بیش از این وقت این وبلاگ اختصاصی قرآن را نخواهم گرفت.

بهتراست از این به بعد توجهی به شبهات آقا یاسر راجع به عبارت قرآنی " العلم " در قرآن بپردازیم.

العلم یعنی دانش معلوم . هرگاه سخن از کتاب آسمانیست منظور شناسایی و دریافت کتاب به زبان مورد فهم.و هرگاه سخن از تخصص دیگر است منظور دانش مربوطه.

انبیاء به زبان خود و قومشان سخن می گفتند پس حفظ سخنان وحی اولین واجب آنان بوده است و برای همین است که خداوند به رسولش در سوره القيامةفرمود:

لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ

فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ

ان شاءالله ادامه دارد...

دروازه ى علم و توسل جويى در شيعه گرایی

tauheed — Wed, 14 Oct 2009 02:09:05 GMT

سلام دوستان و مهمانان عزيز

بحث ما و دوستان اهل تشيع به موضوع علم امامان و توسل به آنان كشيده شد.

آقا ياسر مى خواهد بنيان اعتقادش را بر يك حديث استوار سازد همان حديث " أنا مدينة العلم و علي بابها ... ".

حديثى كه كتابهاى معتبر اهل سنت قبولش ندارند و قرار هم نيست همه بر سر يك حديث اتفاق كنند و قرار هم نيست بنيان اعتقاد ما بر يك حديث باشد!

اساس شريعت در قرآن بيان مى شود و بر همين اساس ما مى توانيم اعتقادات خود را بسنجيم و موافقت اعتقادات و اعمال ما با اوامر خداوند ( قرآن )نشانه ى صحت آن است و مخالفت با كتاب الله نشانه ى انحراف از شريعت است.

به آقا ياسر و دوستان گفتم که این حدیث آنقدر افراط و غلو خلاف قرآنی دارد که ارزش بررسی هم ندارد ولی باوجود این برادر محترم آصف به قیمت روایی این حدیث از دیدگاه اهل سنت توجه کرده و شرحی خوب داد.

عموما در قرآن "علم و دانش مطلق " ازآنِ خداوند يكتاست و حتى پیامبرانش نیز به عنوان " اعلم الناس " معرفی نشده اند كه بر سر اعلم بعد از آنان جرودعوا كنيم!اثبات این حقیقت در سوره ی الکهف و حکایت موسی و عبدصالح روشن است که او ملزم به همراهی و اطاعت از یک بنده ی صالح شده که از او علومی بیاموزد. و رسول الله علیه السلام ملزم به طلب علم از خداوند شده است: "...و قل رب زدني علما ...الآية

اينكه انبياء با دريافت وحى به دانشى دست مى يابند كه مردم از آن غافلند، امرى ثابت است و حكايت أبينا ابراهيم خليل الله عليه السلام و جهاد در راه توحيد و چگونگی راه یابی ایشان به توحید در قرآن نشانگر این واقعیت است که خداوند بندگان برگزیده اش را با هدایت شامل بواسطه ى ملائكه خود به یقین ایمانی می رساند تا بتوانند دیگران را هدایت گر باشند.

و حکایت اسراء رسول الله محمد عليه السلام نيز از واقعيتهاييست كه خاص رسول الله بود تا با يقين كامل هدايت كننده بسوى حق باشد.

تا اينجا اختلافى بين ما و دوستان تشيع نيست كه رسولان خدا يا برگزیدگان الهی به اموری آگاهی می یافتند که بر دیگر مردمان ممکن نیست مانند دریافت وحی ، دیدن فرشته ی وحی كه بر مردم مخفيست.

پس شیعه چه می گوید؟

شیعه می گوید : پیامبر علومش را به گونه ای بیان نمی کند که همه درک کنند برای همین فردی را بصورت خصوصی می آموزاند تا بعد از خودش وکیل یا جانشین خودش باشد و چیزهایی که خودش به مردم نفهمانده " این جانشین " به مردم بفهماند!

اشکال این اعتقاد :۱- مگر پیامبر قرار است چه چیزی به مردم بفهماند که فوق توانایی مردم باشد؟ مگر قرار نیست به زبان قومش مردمش را راهنمایی کند؟ پس اگر او از عهده ی این کار برنیاید چه تضمینیست که جانشینش برآید!؟

۲- وظیفه ی جانشین در فهم تشیع وظیفه ی تکمیلی پیامبر است که بدونش " دین " ناقص است درحالیکه در بسیاری از حکایتهای جانشینان تشيع از عدم موفقیت آنان و سرانجام مخفی کاری و بعد غیبت کامل آنان از جامعه آمده است که نشانه ی استمراریت " نقص دین " است نه اکمال دین!

چرا کسیکه قرار است دین را کم کم به مردم بفهماند ناموفق بماند يا قايم شود؟!

پس نتیجه ی نهایی این است که اکنون دین نزد اهل تشیع ناقص است تا ظهور فردی که می بایست هرگز غایب نمیشد!

بگذریم از این قصه ی طولانی كه جز اتلاف وقت نيست فقط تذکری دوباره که بیان شریعت بصورت کامل از واجبات رسل است و اين بيان بصورت علنى و مردمى باشد و الا نام " رسول " از معنا مى افتد.

و مردم در دريافت و بلاغ رسالت رسولان متساويند چه بپذیرند چه نپذیرند و عناد کنند و پذیرندگان رسالت نزد خداوند بلاشک بر اساس تقوی و عمل مورد قبول و پاداش قرار می گیرند.

حکایت دیگر مذهب تشیع ، توسل است كه براى توجيه آن اين آيات را مى آورند :

يا ايها الذين امنوا اتقوا الله وابتغوا اليه الوسيلة وجاهدوا في سبيله لعلكم تفلحون.سورة المائدة - آية 35

اولئك الذين يدعون يبتغون الى ربهم الوسيلة ايهم اقرب ويرجون رحمته ويخافون عذابه ان عذاب ربك كان محذورا . سورة الإسراء- الآية 57

در كجاى آيه سخن از امام و توسل به "مؤمن برترين " شده كه تشيع به اين آيات استناد كند؟

در هر دو آيه سخن از " توحيد " در اعتقاد و عمل است كه بايستى براى خدا و بسوى او تقوى و جهاد كرد و درخواست رحمت و اميد به يكتا و ترس از عقاب است.

وسيله جويى در اين آيات ، جهتى جز توجه به اعتقاد توحيدى و عمل توحيدى نيست يعنى همه خالص براى الله تعالى باشد و بس.

إن شاءالله ادامه دارد ...