سلامی به روشنی و صفای صبح خدایی ...
روزهاى عمرمان سپری می شود و زیبایی های بسیاری در مقابل دریچه های دیدگانمان می گذرد...
و ما گه گاهی حتی حوصله ی دقت و دید هم در خود نمی یابیم.
اینهمه زیبایی ها که آفریننده اش زینت بخش دیدگانمان قرار داده است ...
ولی عادت ما براین است که زیبایی ها را رها کرده و به زشتی ها خیره شویم!
مرتب از زشتی ها می گوییم که چقدر آزاردهنده بوده و هستند.
زیبایی های بسیار را به فراموشی می سپاریم و زشتی های نادر را هرگز فراموش نمی کنیم!
آیا طلوع صبح امروز را به یاد داریم؟!
درست همان وقتی که شب بساطش را جمع می کرد و جایگاهش را به صبح روشن می داد...
و صبح با شرم و استحیا و نگاهی آرام بسویمان می آمد و کم کم آشناتر و آشناتر با نگاهی روشنتر و آشناتر که :
"فراموشم مکن که من همان مهمان هر روز توام که
به امر آفریدگار به دیدارت می آیم تا شاید امروزت از دیروزت بهتر شود ."
راستی امروزمان چگونه گذشت؟
شب دوباره بازآمد ولی من باز منتظر صبح دیگرم...
صبحی بهتر و زیباتر...
